မြန်မာအတွေး ရှမ်းအပြေး
သင်္ဂဇာဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် ပဲခူးမြို့၌ တရားပြနေစဉ် ဒကာ တစ်ယောက်ရောက်လာ၏။ ဒကာက ဆရာတော်ကြီးအား “ဆရာတော်ဘုရား-စူဠဂဏ္ဍိ ဆိုတာ မည်သည့်အကြောင်းအရာကို စူဠဂဏ္ဍိဟုခေါ်ဝေါ်ပါသနည်း” ဟု မေးလျှင် ဆရာတော်က “ဆွေမျိုးစဉ်ဆက်ကို ရေတွက်ရာမှာ အဘယ်အကြောင်းအရာကို ယူရသလဲ” ဟု ပြန်မေး၏။ ထိုအခါမှ တပည့် ဒကာက “အရှင်ဘုရား-ဘဲအား မိစ၍ ယူရမည်ဆို၍သာ ယူရပါသည်။ အကြောင်းခြင်းရာ မသိပါအား” ဟု ဖြေကြားသည်။ ထိုအခါ ဆရာတော်ကြီးက
မြန်မာအတွေး ရှမ်းအပြေးပမာ ကိုယ့်ဟာ ကိုယ်မှ မသိတာသည် ဟု ပြောပြီး အောက်ပါဝတ္ထုကို ဟောကြားတော်မူသည်။
တစ်ခါက တောတောင်ထူထပ်သောဒေသတွင် မြန်မာ တစ်ယောက်သည် ဆန်အိတ်ထမ်းလာသည်။ သူ့နောက်မှ ရှမ်း တစ်ယောက်က ခပ်သွက်သွက် လိုက်လာ၏ ။ ထိုစဉ် မြန်မာထမ်းသော ဆန်အိတ်က ပေါက်၍ ဆန်များ ထွက်ကျန်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ရှမ်းက-
“ဟေ့ မြန်မာ--- ဆန်အိတ် ပေါက်သည်”ဟု အဆောတလျင် သတိပေးသည်ကို မြန်မာ့နား၌ ရှမ်း၏ စကားဝဲမှုကြောင့် “ဆင်အီး ပေါက်သည်” ဟု ကြား၏။ ထိုအခါ မြန်မာသည် ဆင်အီးပေါက်လျှင် အနီးအနားတွင် ဆင်ရိုင်းတော့ရှိလေပြီဟု ယူဆကာ ထိတ်လန့်၍ မရပ်မနား တောက်လျှောက်ပြေးလေသည်။ ရှမ်းကလည်း မြန်မာ နောက်သို့ ထက်ကြပ်မကွာလိုက်၏။ ရှမ်းပြေးသည်မှာ မြန်မာနှင့် ဝေးမည်စိုး သောကြောင့်သာဖြစ်၏။ သို့နှင့် နှစ်ယောက်သား မရပ် မနားပြေးပြီး မောမောနှင့် နှစ်ယောက်သား သစ်ပင်အောက်တွင် နားကြလေ၏။
ထိုအခါမှ ရှမ်းက...
“ မြန်မာ-သင်ဘာကြောင့် ပြေးသနည်း- ။အရေးကြီးလှပါတကား”
ဟု မေးလျှင် မြန်မာက “သင်-ငါ့ နောက်က ဆင်အီးပေါက်သည်ဟု ပြောသည်မဟုတ်လား၊ ထို့ကြောင့် ငါကြောက်၍ ပြေးသည်” ဟု ဆိုရာ ရှမ်းက မြန်မာ၏ ဆန်အိတ်ပေါက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြသည်။ ထိုအခါမှ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အထင်လွဲမှားသည့်ဖြစ်ရပ်ကို သဘောပေါက်ကြကာ ခေါင်းချင်းဆိုင် လျက် တသောသောရယ်မောကြလေသည်။
သည်ကိုပင် မြန်မာပြေး၍သာ ရှမ်းလည်းလိုက်ပြေးရသည့်အကြောင်းကဲ့သို့ ဒကာမှာလည်း အကြောင်းအရာကို ကောင်းစွာ မသိပဲ စူဠဂဏ္ဍိဖြစ်ရသည်ဟု မိန့်တော်မူလေသည်တွင် တရားနာသူအားလုံးသည် သောသောရယ်ကြလေသည်။
သီရိချမ်းသာ
(သင်္ဂဇာဆရာတော်ကြီး၏ မှတ်သားဖွယ်စကားများမှ)
အေရှ့အိမ်ပုံနှိပ်တိုက်၏ မူပိုင် အဖြစ်ထုတ်ေ၀သောစာအုပ်များမှ သုကထာ စာစဥ်အတဲွ (၁) အမှတ် (၁) မှ ကူးယူဖော်ပြထားပါသည်။
အေရှ့အိမ်ပုံနှိပ်တိုက်ထုတ်စာအုပ်များအားဝယ်ယူဖတ်ရှုလိုပါက အမြို့မြို့အနယ်နယ်ရှိ စာအုပ်တိုက်များ (သို့မဟုတ်) အေရှ့အိမ်ုံနှိပ်တိုက်တွင် ဝယ်ယူဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။
Comments
Post a Comment